Sarvatùr’u pojèta

‘Nu paru d_anni arrètu
ammènz’a štràta
šcuntraj a Sarvatùru
tuttu sudàtu.

Ccu’ d’iddru amu sunatu
‘nzemi ‘nt’i “Seguaci”
Ccu’ ‘nu libbrettìcchju
a ri mani l’è pizzicàtu
ca Satir’e vernacoli
era ‘ntitulàtu.

Cc’è dittu:
Sarvatò c’à diventàtu?
E d’iddru ch’è statu
sempi umilu e sincèru
m’à rišpunnùtu:
oi Nì, mo’ ogni tantu šcrìvu.

Cc’è domannàtu ‘n’ata vòta:
ma cchì d’è ca sà šcrivènnu?
Ancuna pojesijèddra ‘n’dialèttu
ppì passar’u tempu.

Lejiamminn’ ancùna
m’à fattu ‘ncuriùsìri
rapènn’u libbrettìcchju
m’à lijùtu iddru
chira d’i giuvuni d’aguànnu
e d’u muntunèddru.

Ma u sà ca sì bravu ppi davèru!
‘U tti faciva tutta sa špirtìzza
ci s’ànn’alluminàtu l’occhji
subbu libbrèttu à šcrìttu:
a Ninu ccu’ stima e_d_amicìzza.