U pecurìnu cutrunìsi

‘Nu dìttu antìcu a ra tàvula dicìva:
“mància chiru ca vo’
ma lass’a vucc’aru casu”
i tànn’u furmàggiu
subb’a tàvula
‘u nn’è mancàtu
i d’u bbarùnu a ru vastàsu.

‘U ppò d_èssiri pp’i cutrunisi
ca tènin’u palàtu finu
‘nu furmàggiu a_d_occhju
ma sul’u pecurìnu.

‘U tti fidàri d’u ricattèru
pijatìllu pajisànu
si vo’ ru mègghju
iju ti cunsìgghju chir’i Maiorànu.

Sù ‘nu centinàru d’anni finammò
ca sti furmètti
nèsciunu d’a salimòra
latt’i pecura, quagghj’i crapèttu
fin’a quann’ ‘u fànn’a crosticeddra
‘u bènunu salàti
subb’i tavulùn’i castagnàra
su staggionàti.

Votàti, arrivotàti, ogghjàti
ccu’ ra šcupettìna štrigghjàti
comu ‘na mamma
a ri picciulìddri su sanàti.

Stu pecurìnu
i tutti canusciùtu
chjànu chjànu
và manciulijàtu.

Si ti nnì špizzulìj ‘nu morzicèddru
ccu’ ‘nu biccher’i vìnu
prim’i manciàri t’appuntìddra
ru stòmicu e ru stintìnu.
Doppu manciàtu
ti nnì fa ‘na bèddra fèddra
ti senti mègghju
pirchì è sulu latt’i pecurèddra.

Oj cchì sapùri!
Quantu mi ‘nn’aju trippijàtu!
Po’ stari šquetàtu
i pècuri mànciunu sul’erva d’u marchesàtu.

Compà, a ttija
ti piacia ffrìscu o staggionàtu?
A mija chiru d’a grùtta
‘nt’a ‘nu jornu mi l’aju allampàtu.

Ppì ll’assapuràri bbonu
t’ar’assittàri quètu
ccu’ ‘na buttìgghja i Cirò russu
‘u nn’è malu accumpagnàtu
sul’accussì po’ scialàri
ricrijàr’u palatu
ppì ru discrivìri stu sapùru
ccì vò ‘nu pojèta.