A mota
I quannu è nesciùtu
a passiona ppì ra mota
l’è sempi avùta.
Para c’a teni dint’u sangu
comu ‘na fìmmina ti pija
e ‘u ppò fari nenti.
È ‘ncignat’a jiri ccu’ ‘nu trotter
ppì ffar’u mericànu
m’è accattàt’u chòpper.
Ppì ‘nn’ata fimmina l’è lassàta
adduvi và, u maru maru!
Ppì chist’ ‘u s’à miravigghjàta.
Puru ca l’ava abbannunàta
chira d’u sognu l’è occhjalijàta
quannu ‘nu jornu m’à fricàtu.
Aju vistu prubbicàt’a ru hjancu
d’a mota ‘na šcritta ca diciva:
“agiscia subb’u ‘mbecchjamèntu d’u špirdu”.
Iju c’ava passat’ a quarantìna
annavota m’è ‘ncoraggiàtu
ch’è toga sta medicìna.
S’à mmisu ammenz’a mugghjèra
cchjù d’a gilusija a ‘ncazzatùra
‘nu ‘ngrizzulùn’i pagùra.
Iju c’ava ddì ringiovanjri a fforza
m’è dittu ppì mmì cummincìri:
doppu ‘nu pocu a ‘ncazzatura pàssa, ‘a mota resta!
Iddra è azzurra com’u celu
Honda i numinata comu chira d’u maru
l’occhji lamìjanu attraversànn’u carròlu.
I sicur’ ‘u mmì po’ ‘ngannàri
‘na chjovùta, ‘nt’u fangu o ccì su pètri
u rùmmu tuju com’u vàttitu d’u cori.


