È davèru o ‘nu sonnu?

‘Na notta
penzica èra rispigghjàtu
‘mmiscànnu i pinzèri
comu ‘nu mazz’i carti
l’anima suja bicìnu
a ra mija aj’abbertìtu.

Cìtta cìtta
iddra stapìva,
leggiù leggiù
‘nt’i pinzèri si dundulijàva
ccu’ risiceddru mi chjecchjarjàva
‘nu sonnu ‘u mmì parìva.

È daveru o ‘nu sonnu?
Penzica st’è murènnu?
Fin’a quannu si
a ru hjàncu miju
bonu e cari
sti pinzèri m’i preju.

A cirtìzza i ‘na carìzza
mi linchjìssa ru coru
u pozzu ‘mmagginàri
si putìssa
annavòta ppì ttija
u celu šcalàssa.

Chiru ca m’u ‘mpedìscia
‘u nn’è pagùra
‘u nn’è pirchì
‘u tegn’u curàggiu
tremulìju a ru pinzèru:
si fussa ‘nu miràggiu?

È daveru o ‘nu sonnu?
Penzica st’è murènnu?
Sugnu sicuru
ca si cc’arrètu
mi pari comu
n’ànciulu viàtu.